Het wordt weer Halloween: A Touch of Evil recensie

Recensie: A Touch of Evil : Flying Frog Productions

In A Touch of Evil gaan 2 tot 8 spelers op jacht naar de grote dreiging in een koloniaal Amerikaans dorpje. Denk aan de film Sleep Hollow (je weet wel, die met Johnny Depp) en je bent een heel eind.

In de doos zitten veel counters, kaarten, het speelbord, dobbelstenen, miniaturen en natuurlijk de onvermijdelijke FFP CD met sfeermuziek. Veel spul voor je geld. De kwaliteit is goed, met spelersborden van zwaar karton en mooi glimmende speelkaarten.

De jacht op “het grote gevaar dat het dorpje teistert” kan zowel samen (cooperatief), individueel (competitie) of in teamverband (coop-competitief?) worden gespeeld. Hierbij moet wel gezegd worden dat de competitie variant standaard is, en de co-op regels er op zijn “geplakt.” Dit betekent dat de teksten van sommige speelkaarten soms vreemd overkomen, aangezien sommigen een “screw your neighbor” actie omschrijven. En die zijn natuurlijk niet relevant in een co-op sessie.

De wetenschap dat je sommige kaarten (en spelregels) in dit competitieve licht moet zien, zorgt ook dat je selectief regels kunt negeren. Dit had wel wat duidelijker in de spelregels kunnen staan.

Voor welke variant ook gekozen wordt, er is niemand die de Evil Bad Guy hoeft te spelen; het bord regelt alles vanzelf. Wel zo prettig voor spelers die in hun spellengroep continue tot Evil Overlord gebombardeerd worden.

Spelers kiezen uit een selectie van karakters, pakken de bijbehorende miniatuur en karakterkaart, en zijn klaar om te beginnen. Natuurlijk nog wel even de specifieke dreiging bepalen (er zijn vier smaken, van een vampier tot een levende vogelverschrikker). Het spel zelf is redelijk laagdrempelig: rol en beweeg, vecht met losse monsters (indien noodzakelijk) en pak een kaart. Standaard aanpak in dit soort spellen.

Natuurlijk wordt in de loop van het spel de dreiging steeds groter, zodat op een gegeven moment er wel een keuze gemaakt moet worden. Op het moment dat je sterk genoeg bent, wapens hebt verzameld en medestanders hebt verzameld, is het tijd om de confrontatie aan te gaan. Dan is het winnen of verliezen.

Een leuke toevoeging zijn de zogenaamde “Town Elders.” Dit zijn zes NPC’s (Non Player Characters. Zoek het maar op) die de dorps aristocratie vertegenwoordigen. Zij hebben allemaal hun eigen stiekeme geheimpjes, die initieel ook voor de spelers geheim zijn. Aangezien je twee van hen mee mag nemen in de grote confrontatie op het einde, is het noodzakelijk te weten wat die geheimen precies zijn. Het heeft namelijk weinig zin de burgemeester mee te nemen voor de eindclimax als uiteindelijk blijkt dat hij zelf een handlanger van Evil Bad Guy is.

Al met al speelt A Touch of Evil in ongeveer 3 uur leuk weg. Het spel wordt ook wel eens Arkham Horror-lite genoemd. Hierin is Flying Frog Productions zeker in geslaagd. De minimale set-up en de laagdrempelige speelstijl zorgen voor niet al teveel hoofdpijn en “gedoe.”

En ja, er worden dobbelstenen gegooid. Heel veel zelfs. Als je daar problemen mee hebt moet je maar Reef Encounter gaan spelen. Ik vraag me dan alleen wel of je aan het eind van de avond ook zo’n lol hebt gehad.