Ondeugende tikjes met Aargh!Tect

Er is een spel dat mij sinds Essen 2009 bezighoudt, ook al heb ik het zelf niet aangeschaft: Aargh!Tect.

Het is, hoe kan het ook anders gezien de overdreven titel, van Italiaanse oorsprong. Het is bedacht door Walter Obert, bij sommigen  misschien bekend van het aardige meerderheidsspel Chang Cheng. Maar daar waar zijn vorige spel nog bij de weinig succesvolle (en inmiddels failliete) Tenki Games verscheen, was Aargh!Tect in Essen te bewonderen bij de toonaangevende Heidelberger Spieleverlag.

Maar genoeg feitjes. Waarom is dit spel zo moeilijk te vergeten? Wel, vooral omdat het spel twee opblaasbare knuppels bevat! Natuurlijk hadden we eerder al rubberen wapens in spellen (Ca$h ’n Gun$), maar in Aargh!Tect zijn de wapens echt bedoeld om er je partner mee om de oren te slaan. En niet 1 keer, maar het hele spel door!

Seriously…

En nu moet je niet denken dat de marketingafdeling van Heidelberger SV het spel positioneert als een prehistorisch tussendoortje voor die-hard live roleplayers. Nope, ze hebben de pijlen gericht op STELLETJES. Aargh!Tect is een partygame die je speelt met bevriende stellen! Een beetje van “Kijk, ik grom en sla mijn vriendin op het hoofd als ze iets fout doet”.  En dan toekijken zonder dat je overmand wordt door plaatsvervangende schaamte. Vergt wel wat oefening.

Nu kunnen die vriendinnen natuurlijk ook hun vriend op het hoofd slaan, maar dat is sinds Essen niet het beeld dat ik er bij heb. Daar zaten twee jongemannen daadwerkelijk met de opblaasbare knots op het hoofd van hun vriendin te meppen. De één wat harder dan de andere.

De jongens hadden een “bouwtekening” voor zich, en de dames een stapel houten blokken maar geen zicht op de tekening.  De jongens mochten alleen voorgedefiniëerde  gebaren en onverstaanbare geluiden maken – signalen die door een kaart op tafel naar instructies vertaald konden worden. En de rol van de knuppel? Blijkt dat één klap op het hoofd “goed” betekent en twee klappen op het hoofd “fout”. Geniaal.

Tijdens mijn eerste confrontatie met het spel lukte het me nog niet erg goed om me over het schaamtegevoel heen te zetten. Maar misschien ligt dat aan mij. Er zouden zo maar stellen kunnen zijn die dat meppen in het bijzijn van anderen wel opwindend vinden. En anderen voelen zich misschien heerlijk thuis in de rol van holbewoner.  Ach, en als je op het spel uitgekeken bent heb je in ieder geval nog een leuke opblaasknuppel in huis. Leuk om een keertje mee te nemen naar het stadion.